Na rozdrożu, 2002

Kwiat paproci

Radości i smutki

Granice

<<<powrót

Kwiat paproci

Od wieków ludzie się łudzą

Kwiatu paproci szukają

Od wieków żyją mirażem

Nie cenią tego, co mają

Od wieków za czymś gonią

Nie bacząc, czy jest warto

Czy finał tej pogoni

Nie cofnie ich wstecz

Od startu

Radości i smutki

Tylko smutek człowieka zmienia

Tylko smutek zmusza do zastanowienia

Radość opromienia, uskrzydla, inspiruje

Smutek refleksje różne wywołuje

Smutek z radością w życiu się przeplata

Smutek rujnuje

Radość smutek wymiata

Granice

Wszystko na świecie ma swoje granice

I zdrowie i uroda

I cierpliwość i pomyślność

I szczęście i niedola

I ziemia i wody

A nawet życie

Mają także granice

Inne rzeczy i sprawy

Tu niewymienione

Jedynie ludzka bezmyślność

I kosmos

Są nieograniczone.